کفپوش مناسب سالن های ورزشی

در دهه های اخیر انواع مختلفی کفپوش های صنعتی وارد بازار شده و ما با گزینه های زیادی در انجام یک پروژه روبرو هستیم.

استفاده از بتن سخت رنگی، کف پوش پلی اورتان و کف پوش های اپوکسی که به انواع مختلفی تقسیم می شود مثل اپوکسی شفاف و رنگی، بسته به نوع کاربردشان بسیار متداول شده است. البته کاربرد اپوکسی شفاف به دلیل زیبایی خاصی که دارد در منازل و سالن های تشریفاتی نیز گسترش پیدا کرده است. بتن سخت رنگی نیز به دلیل خصوصیات منحصر به فردی که دارد بیشتر برای کفپوش پارکینگ ها و سالن های صنعتی و محیط های پر رفت و آمد با وسایل سنگین کاربرد دارد.

حال می خواهیم بررسی کنیم که کدام نوع این مواد برای یک سالن ورزشی و کدام برای زمین سر باز مناسب می باشد.
پلی وینیل کلراید که به اختصا ر پی وی سی گفته می شود، یک پلیمر ترموپلاستیک است که در اشکال متنوع کاربرد های وسیعی در زندگی ما پیدا کرده است. یکی از کاربردهای پی وی سی، استفاده برای کفپوش سالن های سرپوشیده ی ورزشی در گذشته بود.
پی وی سی در رنگ های متنوع تولید می شد که بسته به نوع سالن (والیبال، بسکتبال، هندبال، فوتسال) از رنگ مناسب استفاده می شد. از مزایای کفپوش های پی وی سی می توان به سبکی، عایق بودن در مقابل گرما وسرما و مقاومت در برابر آتش سوزی اشاره کرد.
اما به دلیل ضعف های این کفپوش از جمله داشتن درز و لبه احتمالی، فرسایش سریع کفپوش های رولی PVC، احتمال جدا شدن و درآمدن در اثر شستشو، عدم امکان ترمیم موضعی و مزایای کفپوش های جدید اپوکسی و پلی اورتان بیشتر سالن ها به استفاده از این کفپوشها روی آورده اند.

کفپوش های پلی اورتان و اپوکسی نیز بسته به کاربرد زمین و یا سالن ورزشی مورد استفاده قرار می گیرند.
برای کفپوش دو میدانی یا پیست پیاده روی یا زمین بدمینتون از کفپوش پلی اورتان بدون درز استفاده می شود و همچنین کفپوش فضای بازی کودکان که از جنس لاستیک با ضخامت بالا هستند پلی اورتان می باشد.
این نوع کفپوش ورزشی در برابررشد باکتری و قارچ و نور خورشید مقاوم بوده و همچنین قابلیت ضربه پذیری بالایی دارد که سبب می شود احتمال صدمه دیدن ورزشکار به حداقل برسد.

موارد لازم قبل از اجرای کفپوش اپوکسی و پلی اورتان
برای اجرای کفپوش پلی اورتان یا اپوکسی در سالن های ورزشی به یک سطح بتنی یا موزاییک شده نیازداریم. روش آماده سازی و اجرای کفپوش ورزشی نیز شبیه سایر کفپوش ها است و فقط مواد رویه آن با سختی در واحد60 یا70 اجرا می گردد.
در صورتیکه سطح صاف باشد، کفپوش ورزشی اپوکسی یا پلی اورتان عمدتا با ضخامت حداکثر 3 میلی متر اجرا می شود و لایه نهایی باید بصورت پوست پرتقالی اجرا گردد.
اهداف از اجرای لایه نهایی:
عدم بازتاب نور در یک جهت و جلوگیری از آزار چشم ورزشکاران
جلوگیری از سرخوردن

آب بندی استخر کشاورزی

آب بندی استخر کشاورزی

استخر های کشاورزی برای ارائه خدمات کشاورزی به کار می روند. ذخیره و استفاده از آب مورد نیاز در فصل گرما توسط این استخر ها صورت می پذیرد. آب مورد نیاز از طریق رودخانه، چشمه، چاه و باران در این استخر ها ذخیره می شود تا در فصول گرم و کمبود آب بتوان از آن ها برای زمین های کشاورزی و شیلات بهره برد.

در این میان آب بندی مخازن استخر بسیار ضروری و مهم است. نحوه آب بندی مخازن به عوامل متعددی بستگی دارد. بسته به اینکه استخر مورد نظر از بلوک سیمانی، آجر، فایبرگلاس و یا بتن ساخته شده باشد، شیوه آب بندی متفاوت خواهد بود. عمق و حجم آب استخر نیز در این مورد بسیار تاثیر گذار است و باید مورد بررسی قرار گیرد.

پوشش ژئوممبران

یکی از پوشش های مناسب برای آب بندی استخر های کشاورزی، استفاده از پوشش ژئوممبران است. ژئوممبران در واقع یک پلیمر است که از مقاومت بالایی برخوردار می باشد. این پوشش از پلی اتیلن و کربن سیاه ساخته می شود. ژئوممبران در برابر آب بسیار مقاوم بوده و فضایی نفوذ ناپذیر را برای استخر های کشاورزی به وجود می آورد. در این میان طول عمر بسیار بالای این پوشش سبب استفاده گسترده آن ها در جهت آب بندی مخازن شده است.

از مزایای پوشش ژئوممبران می توان به مقاومت در برابر اشعه ماوراء بنفش، نور خورشید، گرما و سرما اشاره کرد. ژئوممبران روشی سریع است که سبب کاهش هزینه های لازم نیز می گردد. علاوه بر این ها مانع اتصال خزه و جلبک نیز می گردد.

روش های دیگر آب بندی استخر کشاورزی

از روش های دیگر آب بندی مخازن استخر، نرمه ماسه سیمان و پلاستر با استفاده از چسب بتن و یا مواد آب بند است که این روش به دلیل نفوذ پذیری توصیه نمی گردد.

در استخر های بتن مسلح می توان از روش پوشش های نفوذگر کریستال شونده استفاده کرد که این پوشش ها فقط در مورد استخر های بتن مسلح کاربرد دارند.

پوشش های سوپر الاستومری پایه سیمانی –اکرلیکی نیز روش دیگری است که به دلیل مقاومت بالا و تحمل تنش می تواند گزینه مناسبی باشد.

کفپوش های سه بعدی

کفپوش ها در مرور زمان

دانش بشری همواره رو به پیشرفت است. استفاده از وسایل تزئینی محیط از جمله کفپوش ها، همواره در جهت ایجاد تنوع و زیبایی حرکت می کند. در گذدشته از قیر، سنگ و آسفالت و سپس از سرامیک ها برای تزئین و زیبایی کف سالن ها و کف سازی صنعتی استفاده می شد. امروزه استفاده از اپوکسی ها و پلی اورتان به دلیل ایجاد تنوع زیاد در حین کار گسترش بیشتری داشته است.

کفپوش های سه بعدی

کفپوش های اپوکسی می توانند در انواع مختلفی با تنوع بالا اجرا شوند. یکی از راه های جدید در استفاده از کفپوش های اپوکسی، کفپوش های سه بعدی هستند که با تنوع بالا و ظاهری خارق العلاده ظاهر می شوند.

کفپوش های سه بعدی دارای کاربرد گسترده ای هستتد و می توانند در انواع اماکن مورد استفاده قرار بگیرد. امروزه به دلیل تنوع بالا، زیبایی و کاربرد گسترده بسیار مورد توجه قرار گرفته اند و در ایجاد فضایی متفاوت و جلوه بیشتر در محیط کمک می کنند.

روش اجرای کفپوش های سه بعدی

برای اجرای کفپوش های سه بعدی ابتدا لازم است سطح مورد نظر آماده شود. برای این کار اولین اقدام لازم مسطح نمودن سطوح می باشد. مسطح شدن سطح می تواند به وسیله روش های متعددی صورت پذیرد. مرحله بعدی پس از مسطح نمودن سطح مورد نظر، اعمال پرایمر می باشد. پرایمر باید بر روی سطح پخش و کاملا خشک گردد. مرحله اجرای پلیمر باید به صورت کاملا تخصصی و با دقت لازم صورت پذیرد. پس از اجرای پلیمر اجرای رنگ اپوکسی صورت می گیرد. پس از اجرای این مراحل، اجرای پوشش چاپ سه بعدی که توسط  دستگاه چاپ ساخته شده است، انجام می پذیرد. این پوشش سه بعدی با توجه به سلیقه و نوع نیاز مشتری انتخاب می گردد.

آخرین مرحله اجرایی این کار، اعمال رزین های اپوکسی بر روی سطح مورد نظر است. این کار باید با دقت بالا صورت گیرد. رزین های اپوکسی دارای شفافیت بالایی هستند که این امر به زیبا شدن کار کمک می کند. ویژگی دیگر رزین های اپوکسی مقاومت بالای آن ها است که به آن ها اجازه حضور در کف را می دهد.

مزایای کفپوش های سه بعدی

  • مقاومت بسیار بالا
  • زیبایی و جلوه خیره کننده
  • هزینه نگهداری پایین
  • بهداشتی بودن محیط اجرا

خوردگی بتن و راه های پیشگیری از آن

خوردگی بتن چیست؟

ایجاد پدیده خوردگی بتن سبب به وجود آمدن خلل و فرج در بتن ها می گردد. بتن ها دارای خاصیت قلیایی هستند و هنگامی که در محیط های اسیدی حضور پیدا کنند دچار خوردگی و شنندگی می گردند.

حضور بتن الیافی و بتن سخت در محیط های خورنده منجر به ایجاد پدیده خوردگی بتن می گردد. محیط های خورنده محیط هایی هستند که در آن ها یون های کلر و سولفات حضور دارند. وجود تنش های مکانیکی نیز به ایجاد این پدیده کمک می کند.  همچنین بارگذاری بیش ازحد، ضربه و خستگی منجر به ایجاد آسیب در بتن در هنگام حضور در محیط های خورنده می گردد.

علت دیگر به وجود آمدن این پدیده، ایجاد خوردگی در آرماتور های بتن است که منجر به تهاجم سولفات و صدمه زدن به سازه های بتنی می شود.

عامل دیگر ایجاد خوردگی بتن شرایط آب و هوایی و دمایی است. افزایش میزان گرما و رطوبت به سرعت بخشیدن بروز این پدیده کمک می کند.

افزودنی های بتن یکی ار عوامل فیزیکی ایجاد این پدیده است. نفوذ پذیر بتن و اندازه نا مناسب شن، سیمان و ماسه، ضخامت کم بتن روی میلگرد ها، وجود ترک در بتن، از این عوامل می باشد.

عامل دیگر نیز فعالیت باکتری ها است که اسید سولفوریکی که به وسیله باکتری های بی هوازی تولید می شود منجر به خوردگی در بتن می گردد.

راه های پیشگیری از خوردگی بتن

برای جلوگیری از ایجاد پدیده خوردگی بتن  ابتدا لازم است عوامل بروز این پدیده به درستی شناخته شود تا بتوان به درستی در ایجاد راهکار های مناسب در جلوگیری از خوردگی بتن الیافی و بتن سخت اقدام نمود.

وجود میلگرد هایی که در داخل بتن ها تعبیه می شود یکی از عوامل ایجاد کننده خوردگی است که با محافظت و جلوگیری از ایجاد خوردگی در میلگرد ها می توان از ورود خوردگی به بتن جلوگیری کرد. به این منظور می توان پیش از قرار دادن میلگرد در داخل بتن، از مواد ضد خوردگی بروی میلگرد ها استفاده کرد.

راه دیگر این است که از الکترود ها و پیل های الکتریکی تولید یون شناور استفاده کرد و یا بر روی سازه بتن از مواد محافظ یا آنتی کربناسیون استفاده نمود.